Toen ik op zoek ging naar een gastgezin, wist ik nog niet of ik naar België wilde en had ik ook nog geen bepaald land in gedachten. Ik wist alleen dat ik een jaar bij een gezin zou gaan wonen. Voor mij was het veel belangrijker om een gezin te vinden met wie ik echt een klik had dan om eerst een bestemming te kiezen.
Zo belandde ik uiteindelijk, op ruim 8.000 kilometer van huis, in Brugge, België, nadat ik de Verenigde Staten had verlaten.
In mijn laatste studiejaar besloot ik dat ik liever eerst een jaar als au pair naar het buitenland wilde dan meteen bij een bedrijf aan de slag te gaan.
Veel mensen beginnen hun zoektocht met een land waar ze graag zouden willen wonen en zoeken daar vervolgens een gezin. Bij mij ging het precies andersom.
Toen ik de profielen van gastgezinnen bekeek, was de bestemming voor mij niet het belangrijkste. Ik wilde mijn opties openhouden, omdat ik het veel belangrijker vond om te weten met wie ik zou gaan wonen dan waar ik terecht zou komen.
Na een paar videogesprekken met mijn toekomstige gastgezin voelde ik dat er echt een klik was. Vanaf dat moment ben ik me meer gaan verdiepen in Brugge.
Ze vertelden me over de stad, waarna ik zelf ook op zoek ging naar informatie. Brugge leek me prachtig. Bovendien ontdekte ik dat je vanuit daar met de trein heel gemakkelijk andere plekken in België en Europa kon ontdekken.
Dat Brugge uiteindelijk zo'n mooie bestemming bleek te zijn, was eigenlijk een extra cadeautje.
Omdat ik wist dat ik misschien wel een heel jaar bij een gezin zou wonen, vond ik het belangrijk om elkaar tijdens het kennismakingsproces goed te leren kennen.
Elke keer dat een gezin mij wilde spreken, greep ik die kans ook aan om meer over hen te weten te komen. Ik wilde weten of onze persoonlijkheden bij elkaar pasten en of ik me echt kon voorstellen dat ik me bij hen thuis op mijn gemak zou voelen.
Bij mijn gastgezin in Brugge voelde de klik heel natuurlijk.
Ze hadden al eerder au pairs gehad: ik was de derde. Dat hielp ook. De kinderen wisten al wat het betekende om een au pair in huis te hebben en namen me meteen op in hun dagelijks leven. Ze hadden niet veel tijd nodig om aan me te wennen.
Vanaf het begin betrok het gezin me ook bij hun leven. Als ze plannen hadden of ergens naartoe gingen, vroegen ze me er vaak bij.
Dat was precies wat ik zocht in een gastgezin: ik wilde de vrijheid hebben om mijn eigen leven te leiden, maar me tegelijkertijd ook onderdeel van hun gezin voelen.
Mijn gastgezin had een restaurant en we woonden er vlak boven. Daardoor werd het restaurant een belangrijk onderdeel van mijn dagelijks leven in Brugge.
Sommige dagen at ik eerst iets uit het restaurant voordat mijn middag met de kinderen begon. Meestal werkte ik zo'n drieënhalf uur per dag. Ik haalde de kinderen op van school of de opvang, speelde met ze, at met ze en maakte ze klaar om naar bed te gaan.
Juist de kleine momenten maakten het leven bij een gezin in een ander land zo bijzonder en alledaags tegelijk.
Mijn gastvader leerde me autorijden in een auto met handgeschakelde versnellingsbak. Ik ontdekte dat een boterham met chocoladepasta in België voor een kind heel gewoon kon zijn als maaltijd. En toen ik een weekendje naar Londen ging, bracht mijn gastmoeder me met de auto naar het station, zodat ik de Eurostar kon nemen.
Als ik eraan terugdenk, zeggen juist die kleine momenten veel meer over mijn au pairervaring dan alles wat ik me vooraf had kunnen voorstellen.
Eenmaal in België vond ik het geweldig om de plek te ontdekken waar ik min of meer toevallig terecht was gekomen.
Soms leek Brugge wel een stad uit een sprookje. Ik heb een groot deel van de stad op de fiets en te voet verkend.
Ook begon ik met Nederlandse les. De taal leren was niet makkelijk, maar het hielp me om het leven in Vlaanderen en de cultuur om me heen beter te begrijpen.
Daarnaast maakte de ligging van België het reizen een stuk makkelijker.
Ik kon dagtripjes maken of mijn vrije weekenden gebruiken om wat verder weg te gaan. Zo ben ik zelfs een weekend naar Londen geweest.
Voordat ik aan mijn au pairjaar begon, stelde ik me voor dat ik elk weekend op pad zou zijn om nieuwe plekken te ontdekken. Uiteindelijk liep het anders.
Voor mij was het realistischer om eens per maand, of zelfs eens in de twee maanden, een langere reis te maken. Dagtripjes waren makkelijker te plannen en soms had ik gewoon een vrije dag zonder bijzondere plannen.
Eigenlijk had ik meer tijd voor mezelf en meer vrijheid dan ik had verwacht. Daardoor voelde ik me steeds meer op mijn gemak om zelf dingen te ondernemen, mijn eigen plannen te maken en te accepteren dat niet elke dag in het buitenland vol avonturen hoefde te zitten.
Als ik terugkijk, ben ik blij dat ik mijn zoektocht niet tot één bestemming heb beperkt.
Natuurlijk is de plek waar je woont belangrijk. Ik vond Brugge geweldig, genoot ervan om Nederlands te leren en was blij dat ik de kans kreeg om te reizen.
Maar het grootste deel van mijn au pairjaar bracht ik niet door met sightseeing. Ik was vooral thuis, haalde de kinderen op, speelde met ze en deelde het dagelijks leven met het hele gezin.
Daarom vond ik het zo belangrijk om eerst mensen te vinden bij wie ik me echt op mijn gemak voelde.
Als ik was begonnen met een lijstje landen en me alleen had gericht op de plekken die ik wilde bezoeken, had ik dit gezin, dat me uiteindelijk naar Brugge bracht, misschien wel nooit gevonden.
Soms brengt het juiste gastgezin je naar een plek waar je zelf nog niet eens aan had gedacht.
Wij bij AuPairWorld kijken er naar uit om u te begeleiden.
