Ik ben Jessica, verpleegkundige op de neonatale IC in Duitsland. Ik heb een jaar als au pair in Lillooet, Canada, doorgebracht. Voor mij betekende het au pair zijn niet dat ik mijn carrière de rug toekeerde. Het was een manier om naar het buitenland te reizen, met kinderen te werken en mijn bestaande ervaring te blijven benutten.
Ik had altijd al naar het buitenland gewild, maar ik had na school nooit een tussenjaar genomen of een lange reis gemaakt. Nadat ik op mijn twintigste mijn verpleegkundige opleiding had afgerond, ging ik een maand naar Thailand, en die reis veranderde iets in mij. Ik herinner me dat ik dacht: ik wil nog niet naar huis. Ik wil meer van de wereld zien.
Toen ik terugkwam in Duitsland, begon ik als NICU-verpleegkundige te werken. Ik werkte daar anderhalf jaar en vond het fijn om met kinderen te werken, maar na een tijdje merkte ik dat ik niet echt gelukkig meer was.
Op een dag vroeg een arts op het werk aan mij: “Waarom ben je hier eigenlijk nog als je op dit moment ongelukkig bent?”
Die vraag bleef bij me. Ik begon te zoeken naar manieren om naar het buitenland te gaan en toch iets betekenisvols met kinderen te blijven doen. Zo ontdekte ik au pairing.
Maar ik liep niet zomaar weg uit de verpleging. Ik kreeg van mijn leidinggevende een jaar bijzonder verlof, waardoor de beslissing veel realistischer voelde. Ik kon een pauze nemen, een ander land ervaren en toch weten dat mijn carrière niet voorbij was.
Toen ik mijn gastgezin vond, dacht ik eerlijk gezegd dat het profiel misschien nep was, omdat het te perfect klonk.
Ik had me net aangemeld bij AuPairWorld en kwam al heel snel een gezin in Canada tegen. Ze woonden in een kleine stad, hadden twee kinderen en zochten iemand die kon helpen zorgen voor een kind met speciale behoeften.
Het was precies het soort plaatsing waarop ik had gehoopt. Toch wilde ik zeker weten dat het echt goed voelde en dat er geen waarschuwingssignalen waren waar ik op moest letten.
Ik stuurde ze een bericht en ze antwoordden bijna meteen. We hadden één telefoongesprek en stuurden veel berichten om elkaar te leren kennen en de details door te nemen. Ik vroeg naar hun dagelijkse routine, de kinderen, wat ze van mij verwachtten en hoe het leven in Lillooet eruit zou zien.
Die gesprekken hielpen me om me zekerder te voelen voordat ik mijn beslissing nam. Ongeveer een half jaar later verhuisde ik naar Canada. Soms kan ik nog steeds niet geloven hoe goed alles is verlopen.
Eén ding was belangrijk voor mij: ik wilde het deel van mezelf dat verpleegkundige was niet verliezen.
Ik wilde naar het buitenland, maar ik wilde ook op een betekenisvolle manier met kinderen blijven werken. Daarom voelde juist dit gezin als zo’n goede match voor mij.
Mijn dagelijks leven bestond uit normale au pair-taken, maar ook uit zorg die aansloot bij mijn achtergrond. Ik hielp met maaltijden, flesjes, was, speeltijd, fysiotherapie en de dagelijkse routines van de kinderen.
Sommige dagen waren makkelijk. Andere dagen waren intensiever. Zorgen voor een kind met speciale behoeften betekende dat ik geduldig, aanwezig en flexibel moest zijn.
Maar het leerde me ook ontzettend veel.
Voor mij was dit geen willekeurige pauze. Het was een slimme pauze. Ik kon in het buitenland wonen, zelfvertrouwen opbouwen, een nieuwe cultuur ervaren en toch groeien in een richting die paste bij mijn werk met kinderen..
Voordat ik naar Canada ging, dacht ik goed na over wat mij zou helpen om een goede au pairervaring te hebben.
Voor mij was het belangrijk om een plaatsing te vinden die nog steeds verbonden voelde met mijn verpleegkundige achtergrond. Ik wist ook dat wonen in een kleinere stad en toegang hebben tot een auto het dagelijks leven veel makkelijker zou maken.
Omdat ik een relatie had, wilde ik ook open zijn over de mogelijkheid dat mijn vriend me tijdens mijn au pairjaar zou bezoeken. Door dit vóór mijn aankomst met mijn gastgezin te bespreken, voelde ik me prettiger bij mijn beslissing.
Achteraf denk ik dat dat een van de beste dingen was die ik heb gedaan. Ik was duidelijk over wat voor mij belangrijk was, en het gezin was ook duidelijk over wat zij nodig hadden.
Daardoor werd het voor beide kanten makkelijker om te weten of de match echt klopte. Niet alles hoeft perfect te zijn, maar de belangrijke dingen moet je eerlijk bespreken voordat je een beslissing neemt.
Een au pairjaar beginnen terwijl je een relatie hebt, is niet altijd makkelijk, maar voor ons werkte het omdat we open met elkaar praatten.
Mijn vriend en ik spraken een tijdsperiode af. Voor ons voelde één jaar haalbaar.
We spraken ook vaste momenten af om te bellen, bijvoorbeeld tijdens mijn lunchpauze, en we probeerden ook over de moeilijke dagen te praten, niet alleen over de leuke momenten.
Mijn gastgezin was ook heel ondersteunend. Ze wisten vanaf het begin dat bezoek belangrijk voor mij was, en ze stonden daarvoor open.
Dat hielp me om me begrepen te voelen, in plaats van het gevoel te hebben dat ik mijn leven thuis moest scheiden van mijn leven in Canada.
Als je erover nadenkt om au pair te worden, maar bang bent dat het misschien voelt als een stap terug, dan begrijp ik dat gevoel.
Ik had een echte baan. Ik had een opleiding. Ik had ervaring. En toch wist ik dat ik meer van de wereld wilde zien.
Als ik terugkijk, zie ik dat jaar niet als een gat in mijn carrière. Ik zie het als een jaar waarin ik zelfstandigheid, communicatie, geduld en zelfvertrouwen heb geleerd in een compleet nieuwe omgeving.
Ik werkte nog steeds met kinderen. Ik gebruikte nog steeds wat ik wist. Ik deed het alleen in een ander land, op een andere manier.
Het was niet altijd makkelijk, en natuurlijk waren er dagen waarop ik thuis miste of waarop dingen moeilijk voelden. Maar ik ben ook gegroeid op een manier die ik echt nodig had.
Voor mij ging au pair zijn niet alleen over naar het buitenland gaan. Het ging over kiezen voor iets dat goed voelde voor mijn leven, mijn carrière en de persoon die ik daarna wilde worden.
Wij bij AuPairWorld kijken er naar uit om u te begeleiden.
